เด็กขี้อายไม่ยอมพูดภาษาอังกฤษ บังคับก็ไม่ได้ ปล่อยก็ไม่พูด ทำไงดี

ทุกห้องมีเด็กที่เขียนถูกทุกข้อแต่ไม่เคยเปล่งเสียงภาษาอังกฤษเลย ปัญหาไม่ใช่ความรู้ แต่คือความเสี่ยงทางสังคม: การพูดภาษาแปลกหน้าห้องคือการเสี่ยงโดนหัวเราะสูงสุดในสายตาเด็ก การเรียกชื่อให้ลุกตอบหน้าห้องจึงยิ่งตอกให้เงียบลง สิ่งที่ได้ผลคือบันไดที่ให้เด็กพูดโดยเสี่ยงน้อยลงทีละขั้น

บันได 5 ขั้นจากเงียบสู่พูด

• ขั้น 1 พูดพร้อมกันทั้งห้อง - เสียงตัวเองจมอยู่ในเสียงรวม ปลอดภัยที่สุด เด็กขี้อายส่วนใหญ่เริ่มขยับปากที่ขั้นนี้
• ขั้น 2 พูดพร้อมกลุ่มเล็ก - แถวนี้อ่านบรรทัดนี้ เสี่ยงขึ้นนิดเดียว
• ขั้น 3 พูดกับคู่ - จับคู่กับเพื่อนสนิท ฝึกบทพูดสั้น ๆ สองคน ไม่มีผู้ชม
• ขั้น 4 พูดกับครูตัวต่อตัว - ตอนเดินตรวจใบงาน ครูแวะถามเบา ๆ ให้ตอบคนเดียว
• ขั้น 5 พูดหน้าห้องแบบมีตัวช่วย - ถือใบงานหรือภาพวาดของตัวเองไว้ในมือ ของในมือช่วยดูดความประหม่าได้จริง

เส้นที่ไม่ควรข้าม

อย่าประกาศหน้าห้องว่าเด็กคนนี้ขี้อาย และอย่าเอาคะแนนขู่ให้พูด ทั้งสองอย่างเปลี่ยนความประหม่าให้เป็นความกลัวถาวร ที่ควรทำคือให้เครดิตทันทีที่เด็กขยับขึ้นบันไดแม้ขั้นเดียว เด็กที่วันนี้ยอมอ่านพร้อมกลุ่ม คือความคืบหน้าที่จริงพอ ๆ กับเด็กที่ออกไปพูดหน้าห้อง

ระหว่างที่เสียงยังไม่มา ให้เด็กแสดงความรู้ผ่านกระดาษไปพลาง ใบงานคือเวทีของเด็กขี้อาย ที่ที่เขาได้ถูกทุกข้อโดยไม่ต้องเปล่งเสียงแม้แต่คำเดียว