เรื่องเล่าว่าเด็กบ้านนั้นเก่งอังกฤษเพราะดูการ์ตูนฝรั่งมาแต่เล็กเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นได้ แต่มันคือความจริงครึ่งเดียว เด็กที่ได้ภาษาจากการ์ตูนมักมีเงื่อนไขอื่นประกอบ: ดูปริมาณมหาศาล ดูซ้ำเรื่องเดิมนับสิบรอบ และมักมีคนในบ้านโต้ตอบเป็นภาษาอังกฤษด้วย ลำพังเปิดการ์ตูนทิ้งไว้วันละชั่วโมงแล้วรอให้เก่งเอง สำหรับเด็กส่วนใหญ่คือการรอที่ไม่มีวันมาถึง
ทำไมดูเฉย ๆ ถึงไม่พอ
สมองเด็กเก่งเรื่องเพิกเฉยต่อเสียงที่ไม่จำเป็น ถ้าดูการ์ตูนแล้วเข้าใจเนื้อเรื่องจากภาพได้หมด เสียงพูดจะถูกลดชั้นเป็นเสียงประกอบ เด็กหัวเราะถูกจังหวะทุกครั้งโดยไม่ได้ประมวลคำพูดเลย นี่คือเหตุที่เด็กดูการ์ตูนอังกฤษมาสามปีแต่ยังไม่รู้คำศัพท์พื้นฐาน
เงื่อนไข 4 ข้อที่เปลี่ยนการดูเป็นการเรียน
- เลือกเรื่องที่พูดช้าและซ้ำ - การ์ตูนสำหรับเด็กเล็กที่ตัวละครพูดประโยคสั้น พูดซ้ำ และหยุดรอ ดีกว่าการ์ตูนแอ็คชันที่พูดรัว
- ดูซ้ำดีกว่าดูใหม่ - เรื่องเดิมรอบที่ห้า เด็กเริ่มพูดตามได้ นั่นคือตอนที่ภาษาเริ่มเข้า อย่าเพิ่งเบื่อแทนลูก
- ดูด้วยกันแล้วหยิบคำมาเล่นต่อ - จบตอนแล้วถามว่าตัวนี้ชื่ออะไร มันพูดว่าอะไรบ่อย ๆ เอาคำเด็ดในเรื่องมาใช้ในบ้านจริง
- ผูกกับกระดาษ - เจอคำจากการ์ตูนในใบงาน เด็กจะร้องอ๋อเสียงดัง ความเชื่อมโยงนี้คือทองของการเรียนรู้
สรุปสั้นสำหรับพ่อแม่
การ์ตูนเป็นแหล่งเสียงและความคุ้นเคยที่ดีมาก แต่มันคือปุ๋ย ไม่ใช่เมล็ด การอ่านออกเขียนได้ยังต้องมาจากการฝึกที่จับต้องได้ ดูการ์ตูนให้สนุก แล้วเก็บเกี่ยวด้วยการเขียนและอ่านบนกระดาษ สองอย่างนี้คู่กันไปได้สวยกว่าเลือกข้างใดข้างหนึ่ง